منصور حاجی‌پور فعال گردشگری در یاداشتی نوشت: در میان انبوه سفرنامه‌ها و گزارش‌هایی که در سده نوزدهم میلادی درباره ایران نوشته شده است، کتاب «ایران و قضیه ایران» اثر لرد جرج ناتانیل کرزن، یکی از منابع مهم شناخت ایران عصر قاجار به شمار می‌رود. کرزن تنها یک جهانگرد نبود؛ او سیاستمداری برجسته، جغرافیدان و از معماران سیاست بریتانیا در شرق بود. از این رو، گزارش‌هایش صرفاً مشاهدات یک مسافر نیست، بلکه بازتاب نگاه یکی از قدرت‌های اثرگذار آن دوران به ایران و خلیج فارس است. 

کرزن در مدت اقامت خود در ایران به شهرها و بنادر مختلف سفر کرده، اما بوشهر را جایگاهی ویژه دیده است. از دید او، این بندر مهم‌ترین دروازه ارتباط ایران با آب‌های آزاد و مرکز اصلی تجارت دریایی کشور بود؛ شهری که رونق آن تنها به اقتصاد محلی محدود نمی‌شد، بلکه بر بخش مهمی از بازرگانی ایران تأثیر می‌گذاشت. 

در اواخر دوره قاجار، دریا مهم‌ترین مسیر مبادله کالا بود. کشتی‌هایی که از هند، اروپا و دیگر بنادر خلیج فارس به ایران می‌آمدند، عمدتاً در بوشهر پهلو می‌گرفتند و کالاهای خود را از این بندر به شهرهایی چون شیراز، اصفهان، یزد و کرمان می‌رساندند. در مقابل، فرش، خشکبار، پشم، پوست و دیگر محصولات ایرانی نیز از همین مسیر به بازارهای جهانی صادر می‌شد. همین چرخه تجاری، بوشهر را به مهم‌ترین بندر بازرگانی ایران در جنوب کشور تبدیل کرده بود. 

کرزن موقعیت جغرافیایی بوشهر را عامل اصلی اهمیت آن می‌داند؛ شهری که بر زبانی باریک از خشکی در دل خلیج فارس شکل گرفته و با وجود گرمای شدید و رطوبت بالا، به دلیل موقعیت ممتاز خود، یکی از مناسب‌ترین مراکز پهلوگیری کشتی‌های تجاری در شمال خلیج فارس بود. 

او همچنین از پویایی اقتصادی و اجتماعی شهر سخن می‌گوید. بازار بوشهر محل دادوستد بازرگانان ایرانی، هندی، عرب و اروپایی بود و حضور اقوام و فرهنگ‌های گوناگون، این بندر را به یکی از بین‌المللی‌ترین شهرهای ایران آن روزگار تبدیل کرده بود. به اعتقاد کرزن، اقتصاد بوشهر بیش از هر چیز بر تجارت، دریانوردی و ارتباط با جهان خارج استوار بود. 

بوشهر علاوه بر جایگاه اقتصادی، اهمیت سیاسی نیز داشت. در نیمه دوم سده نوزدهم، رقابت قدرت‌های بزرگ در خلیج فارس شدت گرفته بود و بریتانیا توجه ویژه‌ای به این بندر داشت. کرزن بارها به نقش کنسولگری انگلستان در بوشهر اشاره می‌کند و آن را یکی از مهم‌ترین مراکز سیاسی بریتانیا در منطقه می‌داند؛ جایی که اخبار و تحولات جنوب ایران از آنجا به هندوستان و لندن ارسال می‌شد. 

با این حال، نباید فراموش کرد که کرزن ناظری بی‌طرف نبود. او سیاستمداری انگلیسی بود و اهمیت بوشهر را تا حد زیادی از منظر منافع بریتانیا ارزیابی می‌کرد. ازاین‌رو، هرچند گزارش‌هایش از دقت و جزئیات ارزشمندی برخوردار است، اما باید در کنار منابع ایرانی و با نگاهی انتقادی مطالعه شوند. 

با وجود این ملاحظات، نوشته‌های کرزن همچنان از منابع مهم تاریخ خلیج فارس به شمار می‌آیند. گزارش‌های او نشان می‌دهد که بوشهر در اواخر دوره قاجار شهری پویا، پرتحرک و قلب تپنده تجارت جنوب ایران بود. او بازرگانان بوشهر را مردمانی پرتلاش، آشنا با تجارت دریایی و دارای ارتباط گسترده با هند و چین، سواحل عربستان، عراق و شرق آفریقا معرفی می‌کند؛ ارتباطاتی که به شکل‌گیری هویتی باز و پویا در این شهر انجامیده و آثار آن هنوز در فرهنگ، موسیقی، معماری و آیین‌های بومی بوشهر دیده می‌شود. 

امروز نیز با قدم زدن در بافت تاریخی بوشهر، می‌توان نشانه‌هایی از همان شهری را مشاهده کرد که کرزن بیش از یک قرن پیش توصیف کرده است؛ خانه‌های تاریخی، بادگیرها، عمارت‌های بازرگانان و کوچه‌های ساحلی، یادگار دوران شکوه تجارت دریایی ایران هستند. 

این پیشینه ارزشمند، امروز می‌تواند پشتوانه‌ای برای توسعه گردشگری فرهنگی، تاریخی و طبیعی بوشهر باشد. معرفی شهر بر پایه روایت‌های مستند، حفظ بافت تاریخی و بهره‌گیری از ظرفیت خانه‌ها و عمارت‌های تاریخی، موزه‌ها و میراث دریایی، این امکان را فراهم می‌آورد که گردشگران علاوه بر دیدن زیبایی‌های طبیعی خلیج فارس، با تاریخ و هویت یکی از کهن‌ترین بنادر ایران نیز آشنا شوند. بی‌تردید، هر اندازه راهنمایان گردشگری، روایت‌های تاریخی را دقیق‌تر و جذاب‌تر برای بازدیدکنندگان بازگو نمایند، پیوند آنان با هویت فرهنگی بوشهر عمیق‌تر خواهد شد و این همان مسیری است که می‌تواند گذشته پرافتخار این بندر تاریخی را به سرمایه‌ای برای آینده گردشگری آن تبدیل کند.

انتهای پیام/